BABAYA ÖFKE
Babaya küfredecek derecede öfkeli; ayrılmış ebeveyn çocuğu olan danışanıma seanstan bir süre sonra soruyorum:
– Nasılsın?
– Daha iyiyim.
– Görüşmelerimizden bu yana, hayatında hangi olumlu gelişmeler oldu ?
– Çok şey değişti. En bariz olanı, babamla ilişkim düzeldi.
-Düzelme derken, nasıl bir düzelme oldu?
– Annemle boşandıktan sonra beni bir kere bile aramadı, babalık yapmadı. Yıllarca baba kelimesini bilmedim. Anlatmıştım size…Onunla ilk kez 22 yaşında karşılaşmıştım. Tıpkı bir yabancı gibi…
-Anlatmıştın evet.
-Aklıma her geldiğinde öfkeden çıldıracak gibi olurdum. Birilerinin yanında adı geçse, küfretmemek için kendimi zor tutardım. Sizle görüştükten sonra hiçbir sorun kalmadı. Hatta artık görüşüp sohbet edebiliyoruz. Ben onu, o beni tanımaya çalışıyor.
-Harika bir gelişme bu. 😊
– Onu affettikten sonra sanki sırtımdan büyük bir yük kalktı. Yıllarca boşuna öfkelenmişim. Kendi hayatımı mahvetmişim. Artık daha sakinim. Eşime karşı da, çocuklara karşı da… Çok teşekkür ederim. Sizi tanımak hayatımda bir milad oldu.

Eşinizden boşansanız bile evladınızla etkili iletişimi sürdürmeniz; onun zihninde, hayata güvenebileceği duygusu oluşturur. Sarsıntı yaşasa bile olayı daha çabuk kabullenir.
Sevgiyle kalın.
Ayşegül Özkonak