Sevgi , İlgi İyileştirir (2)
Beni yoğun bakımdan kliniğe aldılar.İlk hastanenin servisinde çekilen tomoğrafide beyin kanaması ve kafatasımda kırık olduğu raporu verilmiş.Beynim sancıyor,başım dönüyor…Serumlarıma hep ağrı kesici katıyorlardı.Sabahları yanında birkaç stajyerle kontrole gelen Dr.’a durumumun gidişatıyla ilgili soru sormaya çalışıyorum.Agresif.Asık suratlı.Yüzüme bile bakmıyor.Evrak imzalamakla meşgul.Eşim, oğlum soruyor,konuşturmuyor bile.
‘Benim uğraşacak birsürü hastam var,beni meşgul etmeyin.Burda çekilen tomoğrafiye göre Beyin kanamanız falan yok.Sizi çıkaracağız’diyor.
‘Tamam hocam kanamanın olmadığına sevindim ama benim beynim neden sancıyor,başım neden şiddetli dönüyor?’diyorum.
Bana dönüyor ve ‘Sizin durumunuz psikolojik.Çok istiyorsanız bir beyin cerrahına gidin.’diyor.(Üstelik sonradan öğreniyorum ki beyin cerrahı konsültasyonu istemesi gerekiyormuş)…O sıra oğlum ve eşim evrakları alıp hızla çıktılar.Beyin cerrahına durumu izah etmişler.Tekrar tomoğrafi çekildi.Sonuç:Beyin kanaması ve kafatasında küçük kırık.Taburcu edilmesin denmiş.
Herkesi mutlu etmeye çalışan,moral veren ben, bunu öğrenince ağlamaya başladım.Duygu birikimi oluşmuştu.Doktorun agresifliği,sağlığımla ilgili sorularımıza düzgün,net bir cevap vermek istememesi,sonumu merak etmem,,ilgisizlik,acılarım,,kendimi çaresiz,korunmaya muhtaç hissetmemdi belki de ağlamama neden olan.Kontrole gelen o doktorun yanındaki başka doktor :
‘Neden ağlıyorsun?’diye sordu.
‘Ben başkalarına yaşam koçluğu yaparken,kendime yapamıyorum’dedim.
Geldi,elimi tuttu,gözlerime bakarak:
‘Sen bırak elaleme yaşam koçluğu yapmayı.Kendine yap yaşam koçluğunu.Sen iyileşeceksin.Ben yanındayım.Seni kontrole yine geleceğim.Tamam mı?’
Ağlamam kesildi.Kendimi daha güvende hissettim.Eski Ayşegül oldum.
‘Tamam’dedim.
‘Adınız nedir?’
‘Dr.Fırat’
‘Çok memnun oldum.Fırat Hocam.Sizin gibi mesleğini seven,hastasına önem veren,değerli doktorlarımız hep olsun.İyi ki varsınız’.Dedim.
Aynı hastanede,aynı hastaya uygulanan 2 farklı tutum!
Diğer doktora göre belki benim travmam ,travma yaşayan başka hastalara kıyasla daha hafifti.Bununla beraber, benim için hiç de basit değildi.
O zamanlar şunu düşündüm.Benim yerime bilinçsiz başka bir hasta olsaydı.Taburcu edildikten sonra bilmeden baş ağrısı için aspirin kullansa kanama artsa ve hayatını kaybetseydi.(Aşırı ağrı kesici de kanamayı artırıyormuş, bunu da orda öğrendim).
Mutlaka o doktor da insan.Onun da özel sıkıntıları vardır.Nöbetleri ağır geliyordur.Hastaların dertleri de eklenince zor dönemler yaşıyordur…
Bununla birlikte özel sorunları için yardım alabilir.
Daha sağduyulu olabilir.
Hastaların gözüne bakabilir,
beden dilini iyi kullanabilir.
Gülümseyebilir.Gülümseyince Seratonin hormonu salgılanır ve o gün,tüm günü daha iyi geçer.
Olumsuz şartlara daha dayanıklı olur.
Doktorlarımızın ,hemşirelerimizin,hastabakıcılarımızın işi çok zor.Farkındayım.Hepsine kolaylıklar başarılar diliyorum.Fakat şunu da bilmeliyiz.
1.Hasta insan,sevgi ve ilgiyle daha çabuk iyileşir.
2.Bir tatlı söz, güler yüz,dokunuş, o insana pozitif enerji verir,ölecek denen hastayı bile yaşatır.Bunun pek çok örneği var,bu örnekleri yaşayan doktorlarımız da…Sevgiyle kalın